نقش حياتي موزه ها در جوامع بشري نقشي بديع، ماندگار و مروج ناب ترين پديده هاي فرهنگي است. موزه ها از معدود مراكز حافظ يادگاران نسل گذشته و در حقيقت فرزندان هنر و تاريخ هستند. هر يك از اين اشيا در عين بي زباني به هزار زبان سخن مي گويند زيرا اسناد معتبري از هنر، فرهنگ و تاريخ را ارايه مي دهند.

موزه كلمه اي يوناني است كه از " موزه يون " به معناي مجلس فرشتگان الهام گرفته است. به طور كلي موزه به مجموعه اي از آثار و اشيايي اتلاق مي شود كه در محل يا عمارتي نگه داري و در معرض نمايش گذاشته شوند.

تاريخ تشكيل اولين موزه در ايران را بايد در گنجينه هاي گرانبهايي كه باستان شناسان به دست آورده اند، جستجو كرد. ايرانيان براي رهايي از آسيب بيگانگان گاهي گنجينه هاي گرانبهايي مانند كلوزر، كلماكره و مجموعه سفال ئ آبگينه گرگان را درون چاه ها و حفره ها پنهان مي كردند.

کردستان اصلي ترين محل زندگي قوم کرد است. اين استان که در غرب کشور واقع شده درپهنه طبيعي خود دنيايي از زيبايي و تنوع را به گردشگران و طبيعت دوستان عرضه ميکند.
اين منطقه با انبوه کوهستان ها و دشت هاي پهناور خود گياهان و جانوران متنوعي رادربر گرفته است و چشم انداز جنگل هاي زاگرس، منطقه اي به ياد ماندني براي طبيعت دوستان به وجود آورده است.
استان کردستان در بهار و تابستان آب و هوايي خنک و معتدل دارد و در زمستان وپاييز سرد و يخبندان است.
اورامان ناحيه وسيعي است که سراسر جنوب استان کردستان را دربر گرفته و يکي ازمناطق خوش آب و هواي استان کردستان است که با توجه به کوهستاني بودن از نظراستعدادها و توانمندي هاي گردشگري و مواهب خدادادي داراي ويژگي هاي نادري است که ميتواند موجب جذب گردشگران خارجي و داخلي شود.
برخي از اين چشم اندازها و جاذبه هاي گردشگري در اورامان شامل چشم انداز دربنددزلي و ارتفاعات و دامنه اي سرسبز آن، آبشار ملورو مناطق پيرامون آن که داراي آبي زلال است حاصل ذوب برف هاي ارتفاعات بالا دست آن است. 

یه یازده روزی ترکیه وسوریه ولبنان رو دیدم هیچ جایی مانند ایران نمیشه.چرا؟بعدآ میگم

انسان، از نخستين سال هاي زندگي اجتماعي، زماني که از راه شکار و گردآوري خوراک هاي گياهي روزگار مي گذراند، متوجه بازگشت و تکرار برخي از رويدادهاي طبـيعي، يعني تکرار فصول شد.  زمان يخ بندان ها موسم شکوفه ها، هنگام جفت گيري پرندگان و چرندگان را از يکديگر جدا کرد.  نياز به محاسبه در دوران کشاورزي، يعني نياز به دانستن زمان کاشت و برداشت؛ فصل بندي ها و تقويم دهقاني و زراعي را بوجود آورد. نخستين محاسبه فصل ها، بي گمان در همهً جامعه ها، با گردش ماه که تغيـيـر آن آسانتر ديده مي شد، صورت گرفت.  و بالاخره نارسايي ها و ناهماهنگي هايي که تقويم قمري، با تقويم دهقاني داشت، محاسبه و تنظيم تقويم بر اساس گردش خورشيد صورت پذيرفت.  سال در نزد ايرانيان همواره داراي فصل نبوده، زماني شامل دو فصل : زمستان ده ماهه و تابستان دو ماهه بوده؛ و زماني ديگر تابستان هفت ماه ( از فروردين تا آبان) و زمستان پنج ماه ( از آبان تا فروردين ) بوده، و سرانجام از زماني نسبتاً کهن به چهار فصل سه ماهه تقسيم گرديده است. گذشته از ايران: "سال و ماه سغدي ها، خوارزمي ها، سيستان ها در شرق و کاپادوکي ها و ارمني ها در مغرب ايران، بدون کم و زياد همان سال و ماه ايراني است".